Foto: Marije Stensra

Marije Stenstra hardloopcoach

Ik ben Marije Stenstra. Als plezier-loper, hardloopcoach, moeder en kankerpatiënt hoop ik anderen te kunnen inspireren en verder helpen met mijn ervaring, kennis en enthousiasme.

Lees hier alvast mijn verhaal.
Eigenlijk vond ik hardlopen altijd een beetje triest. Een beetje sjokken en er moeilijk bij kijken, en dan ook nog in een broek waarin je alles ziet zitten waar je niet trots op bent, nee dat leek me helemaal niets.

Toen ik in 2000 in Rotterdam ging wonen in een studentenhuis en we elke feestje in de stad afgingen, kwam ik voor het eerst in aanraking met het fenomeen De Marathon. Ik weet nog dat ik op de Coolsingel stond en dat ik enorm emotioneel werd van het zien van al mensen die de finish over kwamen. Vanaf dat moment ben ik elk jaar gaan kijken. Op een gegeven moment sprak ik met een aantal vrienden af dat we ook ooit op een dag de marathon zouden lopen. Maar ja, daarna zijn we biertjes gaan drinken en sigaretten gaan roken, niet echt een overtuigde voorbereiding dus. En toch is daar wel een zaadje gepland, want elk jaar als ik daar stond liepen de tranen weer over mijn wangen en dacht ik aan onze afspraak.

Maar blijkbaar had ik eerst wat andere dingen te doen, zo kijk ik er nu op terug. Geen spijt al ben ik soms wel benieuwd hoe mijn leven eruit gezien had als ik altijd al goed voor mezelf had gezorgd. Maar dat gaan we nooit weten, ook prima.

Ik ben vrij laat begonnen met sporten, ik was 32. Aanleiding was dat mijn zus vertelde dat ze vijf kilometer ging hardlopen, ik wist niet wat ik hoorde. ‘Hoe dan,’ was mijn eerste vraag. Op dat moment interesseerde sport me nog steeds niet en nam ik gewoon de volgende metro als ik moest rennen om op tijd te zijn. Vijf kilometer konden op dat moment net zo goed drie rondjes om de aarde zijn: onmogelijk voor zo’n onsportieveling als ik.

Evy Gruyaert
Mijn zus vertelde over MP3’s op haar telefoon, ingesproken door Evy Gruyaert. Het enige dat ik hoefde te doen is die op mijn telefoon zetten en opvolgen wat Evy zei.
Zo simpel was het dus.

De eerste keer dat ik ging rennen deed ik dat op de schoenen van mijn vriend, ik had zelf geen sportkleding. Deze eerste training duurde twaalf minuten en een minuut rennen en een minuut wandelen wisselden elkaar af.

Het gevoel dat ik had toen ik weer thuis kwam was euforisch, daarbij had ik het gevoel dat ik nog veel verder had gekund. Dat laatste is iets dat ik ook gebruik in de workshops van Hollen&Stilstaan; niets is zo demotiverend als tegen je grenzen aan lopen, maar als je stapje voor stapje traint dan kom je die grens nooit tegen en blijf je nieuwsgierig naar wat je allemaal kunt bereiken.

Hardlopen is voor mij nu een middel om goed voor mezelf te zorgen, ook helpt het me om in de chaos die een gezin soms met zich meebrengt een moment voor mezelf te vinden en weer te horen wat er allemaal in mijn hoofd en leven gebeurt. Het is na mijn beide zwangerschappen een goede manier gebleken om het contact met mijn lijf te herstellen, het weer van mij te laten worden. Daarbij begin ik langzaam weer op gewicht te komen en belangrijker nog: ik voel me steeds fitter, ondanks de gebroken nachten die er nog steeds wel zijn.

Het moet leuk zijn

Nu zou ik het hardlopen niet meer willen missen. Mijn hele leven heb ik mezelf gezien als onsportief en als iemand zonder doorzettingsvermogen. Dat laatste heb ik omgebogen tot een kracht: dingen moeten leuk zijn anders doe ik ze niet. In het grote plaatje betekent dit dat ik altijd goed moet voelen waar ik heen ga: train ik voor een marathon en wil ik lachend die Coolsingel over? Tja, dan moeten de hardloopschoentjes aan, pet op en gaan we fijn rennen in de regen. Eenmaal buiten maak ik het met een leuk muziekje en een groet aan alle andere mensen die het weer trotseren wel weer leuk. Het vertrouwen in mezelf dat ik het weer leuk maak, die gedachte helpt.

Sport heeft de neiging om streng en moeilijk te zijn. Strakke schema’s, een streng dieet, weinig tijd voor andere zaken, pijn en blessure’s. Mijn visie: het is maar net hoe je er naar kijkt. Voor een marathon let ik inderdaad goed op wat ik eet en drink, na een marathon vier ik het succes en dat doe ik niet met fruitsap. Nee, na die 42,195 km moet er patat worden aangerukt en biertjes worden gedronken. Zo doe ik dat. Ze smaken dan extra goed.

Ook heb ik best wel eens een blessure. Dan ga ik direct naar mijn fysio. Mijn motto is dat je van je pijn kunt leren. Door iets aan te passen in techniek of spierversterkende oefeningen. Dan kom ik er weer sterker en verbeterd uit. En ik houd contact met mijn lijf, ik leer steeds beter te luisteren naar wat ik nodig heb.

En letterlijk moet het leuk zijn, ik hou van lol, grappen en grollen. Niets is zo heerlijk als lachen en zien lachen. Humor zit in mijn DNA, dat heb ik van mijn vader. Plezier is zeker een graadmeter hoe het met me gaat, als ik merk dat ik verzuur in die zin, dan is het tijd voor aktie, dan moet ik iets aan een knop draaien in mijn leven, zodat ik weer kan lachen.

Hollen&Stilstaan

In 2015 liep ik mijn eerste marathon, in New York, voor het goede doel CliniClowns. Nooit had ik gedacht dat ik dat zou kunnen. Toen ik terugkwam voelde ik een enorme behoefte om mijn verhaal te vertellen aan mensen en dat deed ik dan ook. Vaak hoorde ik dan later dat ze ook waren begonnen met hardlopen, en er ook alweer mee waren gestopt. Toen ben ik een cursus hardlooptrainer gaan volgen zodat ik deze mensen net wat meer kon bieden dan alleen een goed verhaal.

Eenmaal zwanger van de tweede ontmoette ik Mithra aan de rand van de zandbak. Al snel hadden we een goed gesprek. Een maand later zetten we de eerste workshop Hollen&Stilstaan op papier, 28 januari testten we met vriendinnen. Wat een feest. Met één van hen, Kristel Kuiper, loop ik in april 2018 de Marathon van Rotterdam.

En nee, ik vind niet dat iedereen een marathon moet willen lopen, zeker niet. Maar ik weet wel precies hoe het verlangen er naar voelde. En dat gevoel gun ik deelnemers aan H&S ook. Zodat je voelt wat je wilt in plaats van een plaatje van jezelf dat je vindt dat je moet zijn. Je bent namelijk helemaal tof zoals je bent, dat is fijn toch, relaxed ook.

Meer zien en lezen over Marije? Kijk eens op MarijeStenstra.nl

Leave a comment